11.Spotkanie.

Wsiadamy do poduszkowca i lecimy do 4... Z Jo, było trochę źle, a w 4 Dystrykcie jest najlepszy szpital...Podróż nie trwa długo...Wysiadamy.. Szpital jak szpital... Nie lubię tego miejsca,

Idziemy do środka, podchodzi do nas kobieta drobna o siwiejących blond włosach... Szare oczy 

- Mama - Mówię zaskoczona... Podchodzę i ją przytulam.

- Witaj Ktaniss...- Odsuwa się ode mnie 

- Dzień dobry Pani Everdeen - Wita się Peeta

- Dzień dobry .- Mama uśmiecha się promiennie..

- Gdzie Johanna ?? - Pytam zniecierpliwiona.

- W swojej sali, czeka już spakowana... i zdenerwowana....Idźcie korytarzem prosto i ostatnia sala po prawo ...- Odchodzimy  i idziemy do Johanny...Kiedy wchodzimy do jej sali, siedzi  na łóżku .... 

- Ile można na was czekać!!! .... Myślałam że zwariuję tu przez ten czas, zabierzcie mnie już stąd !! - Myślałam że się ucieszy, przytuli. A ona ma pretensje. Ale podchodzi i się przytula.. odwzajemniam uścisk..

- Miło znów Cię widzieć - Szepczę jej do ucha

- Ciebie również.- Odsuwamy się od niej. Peeta bierze jej rzeczy.

- Hejj !! Poradzę sobie !! - Krzyczy Johanna

- Nie wątpię ale pozwól. Johanna nie zaprzecza tylko się uśmiecha,.

Wsiadamy do poduszkowca, przelot nie trwa długo..zaledwie po kilku godzinnym locie jesteśmy już w 12. Wszyscy idziemy do domu Peety. Ja i Johanna siadamy przy stole.

- Zjecie coś ? - Pyta Peeta.

- NO JASNE !! JESZCZE SIĘ PYTASZ ? DAWAJ CO MASZ - Ona naprawdę jest głodna,... Po chwili nie wytrzymuję i wybucham śmiechem a Peeta zaraz po mnie. 

- To dostanę coś czy nie ?? - Jest już zniecierpliwiona.

- Tak, już podaję - Peeta wyjmuje bułki serowe.. Moje ulubione..Mmm..

Johanna od razu bierze się do jedzenia,

Ja zjadłam tylko dwie i więcej nie zmieszczę. Biorę swój talerz i idę do zlewu .

Kiedy się odwracam, Peeta stoi naprzeciwko mnie a ja próbuję go ominąć, jednak nie udaje mi się to. Łapie mnie w talii i zaczyna namiętnie całować nie zważając na obecność Johanny.. 

- Kocham Cię -  Mówi kiedy sie ode mnie odrywa .

- Ja Ciebie bardziej 

- Nie, Ja Ciebie - Sprzecza się ze mną.

- Bardziej niż ja nie da się kochać - Kontynuuję .

- A jednak - Uśmiecha się, nadal trzymając mnie w swoich silnych, umięśnionych ramionach.

- Serio!!!!! Musicie !??? - Zrywa się od stołu i idzie na górę. Nie wiem o co jej chodzi.

- Pójdę do niej - Peeta kiwa kiwa głową . Wchodzę na górę i otwieram drzwi do naszej sypialni.

Siedzi na łóżku z głową schowaną w dłoniach,, ii ,.... i chyba płacze..Johanna płacze ???? Dziwne,..zawsze była twarda. Podchodzę cicho do łóżka tak żeby jej nie wystraszyć.

Siadam obok i ją przytulam a ona się wtula nadal płacząc.

- Co się stało ?? - Szepczę jej do ucha,

- Tak bardzo Wam zazdroszczę - Marszczę brwi.

- Czego ?? - Pytam bo naprawdę nie wiem.

- Miłości . Miała bym to wszystko gdyby nie te cholerne igrzyska. 

- Już dobrze.. Masz nas a miłość się znajdzie , 

- Masz rację - uśmiecha się... Jaka ona jest zmienna, jak pogoda.

Wstaje z łóżka ociera łzy

- Ani słowa, okej ??  - Kiwam tylko głową na znak że zgoda.

Schodzimy na dół.